دوپرسش و دو پاسخ تحلیلی بر آنها(۲ )

                                                اما تحلیل بنده  از این متن :

از موارد فوق که بگذریم ، دقت در متن فوق( نکته ها و گفته های 102 ) و مراجعه به مکاتبات اداری و دیوانی در عصر قاجار و توجه به این که در این دوران نثر خاصی در نگارش مورد عنایت اهل قلم بود ، می توان نتیجه گرفت که استفاده امیر از عنوان دار الفنون برای این مر کز مهم علمی در ایران چندان دور از ذهن نبوده است . سیری در سفر نامه ها (اعم از داخلی یا ترجمه سفر نامه های خارجیانی که از ایران عصر قاجار بازدید داشته اند و نامه های اداری قاجار ، جوابی بر پرسش اول ما خواهد بود که علت استفاده ازعنوان دار الفنون توسط امیر کبیر چه بوده است .

در منابع این دوره استفاده گسترده از لغات عربی در نگارش متون گوناگون امری عادی و روزمره بود . واژه های مانند دار الشوری (حانه مشورت ) برای مجلس شورا ، دارالعلم (برای مراکز علمی و حوزه های علمی ) دارالشفاء ( برای مراکز پزشکی ) دار المساکین ( برای بینوایان و تهی دستان ) دار الترجمه (مرکز ترجمه نوشتار از زبان های اروپائی و خارجی )  بار ها و بارها توسط نویسندگان و حتی در محاورات عامیانه  این دوره به کار گرفته شده است .

دقت در رشته های تحصیلی موجود در دار الفنون هم می تواند ما را در نامگذاری این مرکز علمی رهنمون باشد . در حقیقت به جزء رشته های تاریخ و حغرافیا که در دار الفنون تدریس می شد ، سایر رشته های موجود در آن بر حسب تقسیم بندی های امروزی از علم در زمره علوم پایه و مهندسی قرار می گیرند .

 همچنین و چنانکه از متن قبلی (واژه پلی تکنیک ) بر می آید زیبنده ترین ترجمه ای که امیر می توانست در گویش و نگارش فارسی از آن بهر گیرد ، واژه دارالفنون بوده که بر گردانی از همان پلی تکنیک لاتین است و به معنی (علوم فنی و حرفه ای ، البته به صورت تحت الفظی ) است که با واقعیت های موجود علمی در این مرکز علمی سازگار بود . جهت تأیید این مطلب به متن زیر توجه فر مائید :

..... در حالي كه حدود يكماه از آغاز ساختمان مدرسه مي‌گذشت، اميركبير ژان داودخان مترجم اول دولت را در شوال 1266 هـ.ق براي استخدام 6 نفر معلم به شرح زير به اتريش فرستاد:

نظر امير كبير آن بود كه معلمان خارجي بايد از مداخله در امور سياسي مملكت خودداري نمايند و تنها به كار تدريس بپردازند. به همين ملاحظه با استخدام معلمين روسي و انگليسي و فرانسوي مخالف بود و مايل بود كه معلمين مورد نظر خود را از اتريش،‌كه در امور داخلي ايران دخالت نمي‌نمود استخدام نمايد.

پس از چندي اميركبير سه نفر ديگر را به گروه شش نفري فوق‌الذكر افزوديك نفر داروساز جهت تعليم فيزيك، كيمياي فرنگي (شيمي) و داروسازي و دو نفر معدنچي كه بتوانند در معادن كار كنند و يا به اصطلاح سركارگر خبره باشند.

ترتيب كار استخدام هفت معلم انجام گرفت مگر دو معدنچي كه براي كار در معادن در نظر گرفته شده بودند. ژان داودخان با هر كدام قرارنامه جداگانه‌اي در 12 شوال 1267 (10/اوت 1851) امضاء نمود ومدت خدمت هر يك را پنج سال و حقوق سالانه هر كدام را حدود ششصد تومان معين نمود وبراي مخارج رفت و آمد هر كدام نيز چهار صدتومان در نظر گرفت.

هفت معلمي كه به اين ترتيب از اتريش استخدام گرديدند از اين قرارند:

و همانطور که می دانیم  در اروپا و امروزه هم علوم مربوط به نظامی گری جزء غلوم پایه محسوب می شوند . در مورد پرسش دوم باید بگویم که...... این پست همچنان ادامه دارد .