ایران و الجزایر و روابط آن دو در دهه های گذشته : (1)

دولت الجزایر در تاریخ اخیر ایران و در دو قضیه بزرگ سیاسی نقش ناجی را برای ما ایفا نموده است ، یکی از این دو قضیه ، مسئله اختلافات ایران و عراق بر سر الوند رود بود که با میانجیگری این دولت منجر به امضاء قرار داد 1975 شد و دیگری نجات ایران از مشکل فزاینده 444 روزه گروگانگیری در سفارت آمریکا بود که قضیه اخیر الذکر سرانجام به پایان 444 روز بحران در ایران و آمریکا انجامید . طرح سؤالاتی نظیر این که چرا در این مرحله و پیش از آن در قضیه قرارداد 1975 دولت الجزایر پیشگام در پایان بحران های سیاسی ایران بود ، برانم داشت تا شمه ای از این ماجرا را در دو قسمت بیاورم در این میان بود که خبر گزاری فارس به تاریخ دوشنبه 25 شهریور 1387 به کمکم آمد تا سندی بر مطالب خود داشته باشم . از این رو آنچه خواهید خواند بر گرفته از این خبر گزاری می باشد و بنده هم قضاوت در این باره را برعهد شما خواهم گذاشت . تا چه باشد و چه پیش آید.

به گزارش خبرنگار سياست خارجي خبرگزاري فارس، ايران و الجزاير به دليل واقع شدن در 2 قاره آسيا و آفريقا و موقعيت استراتژيك آنها به دليل قرار گرفتن در 2 منطقه مهم خليج فارس و مديترانه از ظرفيت‌هاي بسيار بالايي براي ارتقاي مناسبات و ايفاي نقش كليدي در تحولات منطقه‌اي و بين‌المللي برخوردارند.
در اين زمينه منوچهر متكي وزير خارجه كشورمان همزمان با افتتاح دفتر نمايندگي محصولات ايران خودرو در الجزاير در خرداد سال گذشته گفت كه الجزاير در سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران از جايگاه مهمي برخوردار و داراي ظرفيت‌هاي بالا در حوزه‌هاي سياسي و اقتصادي است.
وي با اشاره به نقش كليدي الجزاير در خاورميانه و در صحنه بين‌الملل از نقش فعال اين كشور در عرصه منطقه‌اي و بين‌المللي حمايت كرد و روابط سياسي بين دولت‌هاي 2 كشور را مستحكم خواند. الجزيره و تهران به دليل اشتراكات عمده به ويژه داشتن ديدگاه مشترك در مورد مسائل جهان اسلام و تحولات منطقه‌اي و بين‌المللي و از جمله همسويي مواضع در قبال ملت مظلوم فلسطين و محكوم كردن جنايات رژيم صهيونيستي، مي‌توانند نقش مهمي را در راستاي منافع جهان اسلام و مقابله با توطئه دشمنان ايفا كنند. 2 كشور به دليل نقش برجسته در مبارزه با استعمار از جايگاه ويژه‌اي در جهان اسلام برخوردارند كه اين اشتراكات مي‌تواند به اهداف آنها در توسعه و تعالي كشورهاي مسلمان كمك كند.
الجزاير قبل از انقلاب و در دهه 70 ميلادي در حل اختلافات بين ايران و عراق نقش مهمي را ايفا كرد به نحوي كه با ميانجيگري «هواري بومدين» رئيس جمهور اين كشور عهدنامه 1975 الجزاير پا به عرصه وجود نهاد و به مناقشات چند ساله ايران و عراق پايان داد، اگر چه صدام حسين در سال 1980 به طور يكجانبه اقدام به لغو اين عهدنامه كرد.
پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران روابط تهران و الجزيره از وضعيت خوبي برخوردار بود و اين كشور براي دومين بار در حل بحران اشغال لانه جاسوسي آمريكا بين ايران و ايالات متحده نقش مهمي ايفا كرد كه با امضا موافقتنامه الجزاير اين بحران نيز خاتمه يافت.
در پي تهاجم نظامي عراق عليه ايران كشور الجزاير عقب ننشست و بار ديگر در راستاي عهدنامه 1975 الجزاير و به منظور ميانجيگري و پايان بخشيدن به اين جنگ «محمد الصديق بن يحيي» وزير خارجه خود را براي ميانجيگري به منطقه اعزام كرد كه هواپيماي حامل وي در سوم مي 1982 در مرز ايران و تركيه و بر اثر شليك يك فروند موشك سقوط كرد.